Als ik later doodga

Sinds ik moeder ben, ben ik meer bezig met mijn eigen sterfelijkheid. Wat als ik er later niet meer ben? In het geval van mijn oudste dochter probeer ik haar, zoals alle ouders, zo goed mogelijk voor te bereiden op het leven. Ik tracht haar naar mijn beste kunnen zelfredzaam en zelfstandig te maken. Bij Bommel is dat echter een heel ander verhaal…

Spreekbeurt

Fiene vertelde me laatst dat iemand in haar klas een spreekbeurt had gehouden en dat zij dat ook wilde. 'Waar wil jij dan over vertellen?', vroeg ik haar. 'Over Bommel', zei ze beslist. Er schoot mij een boekje te binnen dat ons hierbij kon helpen: M'n zusje is 'gehendiekept'.

Nooit meer normaal

Als ik 's avonds naar boven loop om Bommel te troosten, loop ik langs Fiene's kamer. Ik hoor gesnik. Twee huilende meisjes. Ik roep Tycho. Hij gaat naar Bommel en ik naar Fiene. Ze zit huilend in bed. Als ik haar vraag wat er is, zegt ze: "Mijn zusje is anders en wordt nooit meer normaal."...

Mijn zus en ik

"Bommel gaat steeds een beetje vooruit. Ze wordt steeds een beetje normaler. Maar ze is ook nog steeds anders dan andere kinderen.", zegt Fiene. Ik snap wat ze bedoelt en ik knik. Ze gaat verder: "Ik kan niet wachten tot Bommel net zo groot is als ik, want dan is ze nóg normaler.". Ik hoor waar ze heen wil. Even twijfel ik. Moet ik het zeggen? Ik kijk Tycho aan. Ja, we moeten het zeggen. "Dat snap ik schat, maar Bommel wordt nooit helemaal normaal. Ze zal altijd anders blijven dan andere kinderen. Ook als ze groot is."

Hou je nog van mij?

"Mam, ik vind dat jullie meer met Bommel doen dan met mij.", dit vertelt Fiene me als ik haar 's avonds naar bed breng. Het komt voor mij niet helemaal als een verrassing. Leuk om te horen is het niet, maar het is wel de realiteit van ons zorgintensieve leven. De vraag die volgt zag ik echter niet aankomen: "Houden jullie meer van Bommel dan van mij?"...

Voor altijd cocoonen

Er is geen fijnere plek dan thuis. Dat geldt voor ons alle vier. Dat is namelijk de plek waar ons abnormale leven heel normaal is. Waar niemand oordeelt, waar begrip heerst en waar er harmonie is te midden van alle chaos. Fiene blijkt het cocoonen echter zó fijn te vinden dat ze er zelfs haar toekomstplannen op uitstippelt...

Waarom ik apetrots ben op mijn optimistje van net 6

Fiene is 6 geworden. Daarom zit ik nu volop in de voorbereidingen van haar kinderfeestje en struin internet af op zoek naar traktatie ideeën. Ik geniet ervan om te zien hoe Fiene alles rondom haar verjaardag beleeft. Ze is zich zo bewust van alles. Geniet van de aandacht en de cadeau's die ze krijgt. Het is zo belangrijk voor haar. En ook voor mij. Want als iemand een mooie verjaardag verdient, dan is het wel mijn grote, kleine schat!

Lieve Fiene

Toen ik je vrijdag van school kwam halen met Bommel stormde je op jouw juf af. Je vertelde haar dat Bommel er was. Daarna rende je naar ons toe en stond naast ons te "glunder stralen" en zei tegen iedereen die langs kwam: "dit is míjn zusje!" Op dat moment besefte ik me dat jij het ontzettend verdient om in het zonnetje gezet te worden als Mantelzus. Echt de allerhoogste tijd voor een eigen blog. Mijn brief aan jou.