Als ik later doodga

Sinds ik moeder ben, ben ik meer bezig met mijn eigen sterfelijkheid. Wat als ik er later niet meer ben? In het geval van mijn oudste dochter probeer ik haar, zoals alle ouders, zo goed mogelijk voor te bereiden op het leven. Ik tracht haar naar mijn beste kunnen zelfredzaam en zelfstandig te maken. Bij Bommel is dat echter een heel ander verhaal…

Roze bril

Ineens was daar een bekend gezicht op het wereldwijde web. Een doktersassistent uit de periode toen Bommel net geboren was en opgenomen lag in het ziekenhuis. Ik heb hem daarna nooit meer gezien. Op het web rept hij over het verbeteren van de zorg en ik reik hem graag een verbeterpunt aan...!

Top 3 best gelezen Mantelmama blogs 2018

Het jaar is alweer bijna ten einde. Tijd om even stil te staan en terug te blikken. Daarom, voor het geval je ze gemist hebt of voor als je ze gewoon nog een keer wilt lezen, hierbij de top 3 van best gelezen Mantelmama blogs van 2018:

De week van het voorkomen van dwang, pijn en angst bij kinderen

Sinds ik met Mantelmama begonnen ben, heb ik nog nooit zo weinig blogs geschreven als dit jaar. En dat heeft een reden...

5 jaar Mantelmama

Ik zie mezelf nog zitten aan onze keukentafel, nu 5 jaar geleden. Ik hoorde van mijn zus (bedankt zus!) over bloggen. Bommel was toen 9 maanden oud en ik was aan het nadenken over een manier waarop ik mijn gevoelens een plek kon geven. En ook wilde ik alle informatie en tips die we kregen in 'onze' 4 ziekenhuizen ergens bundelen. Als wij het zorgwiel aan het uitvinden zijn, dan zullen andere ouders dat misschien ook wel aan het doen zijn, dacht ik. 's Nachts had ik ineens de naam. Twee dagen later stond het er: Mantelmama.

De leeuwin

Zojuist heb ik de ijzeren plaat van de rolstoellift van de taxi-bus op mijn voet gekregen, ik weet even niet hoe ik het heb. Daar sta ik dan op de stoep met Bommel bij me in haar rolstoel, te creperen van de pijn. Ik zeg tegen de chauffeur dat het wel meevalt, maar ik heb geen idee hoe ik vanmiddag verder moet. Ik heb geen idee of mijn voet misschien gebroken is. Ik voelde net wel een enorme ‘krak’…

Dankbaar

Dit weekend was ik gewoon even ik. Vera. Dankzij lieve vrienden konden Tycho en ik een weekend weg. We konden helemaal ons eigen ritme volgen, zonder rekening te hoeven houden met onze 2 meiden en ons zorgintensieve schema. En wat hebben we genoten!

3 jaar Mantelmama

Ik zie mezelf nog zitten aan onze keukentafel, nu 3 jaar geleden. Ik hoorde van mijn zus (bedankt zus!) over bloggen. Bommel was toen 9 maanden oud en ik was aan het nadenken over een manier waarop ik mijn gevoelens een plek kon geven. En ook wilde ik alle informatie en tips die we kregen in 'onze' 3 ziekenhuizen ergens bundelen. Als wij het zorgwiel aan het uitvinden zijn, dan zullen andere ouders dat misschien ook wel aan het doen zijn; dacht ik. 's Nachts had ik ineens de naam. Twee dagen later stond het er: Mantelmama.

Appels met Peren

"Kan jouw kind al lopen? Die van mij liep al met 8 maanden.". "Slaapt ze nog niet door? Nou die van mij wel hoor!". Al vanaf dat ik moeder werd, kan ik niks met dit soort gesprekken. Ik zie er de toegevoegde waarde niet van. In mijn optiek helpen we elkaar hier niet mee. Toen Bommel geboren werd, hielden dat soort gesprekken in ieder geval op! Dacht ik. Want ook in de zorgintensieve wereld wordt er gewedijverd, zo ondervond ik laatst. Ik trof namelijk 'De Superieure Zorgintensieve Moeder'...

Hoera! Mantelmama 2 jaar!

2 jaar geleden is aan onze keukentafel Mantelmama ontstaan. Ik zocht een uitlaatklep. En ik zocht een plek waar ik de tips die wij hadden gekregen kwijt kon. Dit zodat ouders die in een zelfde zorgsituatie belandde niet helemaal het wiel opnieuw uit hoeven te vinden. En daar waar via Mantelmama mijn persoonlijke verwerking begon, ontstonden allerlei andere mooie dingen die ik niet van te voren had kunnen bedenken. 

Met mijn diepste dank aan jullie. Alle reacties, vragen, verhalen & ervaringen die ik van jullie heb mogen ontvangen de afgelopen 2 jaar, ze helpen mij ook in ons leven met Bommel. Zo helpen we elkaar. We zijn niet alleen! 

Wie jarig is trakteert! En ik trakteer jullie dan ook op een ge-update bewerking van de blog waarmee het allemaal begonnen is. Het is met stip de meest gelezen blog van de afgelopen 2 jaar: "En dan ineens ben je Mantelmama"...

Mantelmama wordt zelfstandig

Wieg of ledikant? Op onze kamer slapen of niet? Kinderopvang of iets anders? Blijven werken of niet? Als je een zorgintensief kindje in je leven verwelkomt zijn deze keuzes soms best ingewikkeld. Er is ineens zoveel meer om rekening mee te houden. Kun je of wil je nog blijven werken is daarin een hele wezenlijke. Voor mijzelf was het antwoord op deze vraag: ja. Mits we voor Bommel natuurlijk goede voorzieningen konden treffen. Dat is gelukt. En nu wordt Mantelmama ook nog zelfstandig...

Hoera! Een Bommel.

'What's in a name?', nou kennelijk heel veel. Onlangs viel er weer een brief op de mat van een-niet-nader-te-noemen-ziekenhuis: "Graag nodigen wij uw zoon Bommel uit....etc, etc. En hij mag dit & dat...". Het begon al toen ze nog maar net geboren was. Op de felicitatiekaartjes vonden we teksten als "wel een hele aparte naam, we moeten er erg aan wennen." Altijd leuk om te ontvangen als je net bevallen bent. Maar toen lag er een kaartje op de mat met de tekst: Hoera! Een zoon.; tja... en wat voor één!

Mindful Mantelmama

Bewust in het moment leven. Met aandacht. Dat is niet meer van alledag. We leven eerder in de waan van het leven. Toch heb ik afgelopen week even bewust gas teruggenomen. Ik ben naar de haptotherapeut geweest, heb heel bewust met Bommel geknuffeld en ben met Fiene op stap geweest. Een oer gezellige lunch met mijn vriendinnen. Het trok me uit de waan van de dag. Ik kon mijn zinnen verzetten en de zorg om & voor Bommel even laten voor wat ze zijn. Best Mindful. Maar dit soort oases zijn er echt niet altijd.

En dan ineens ben je mantelmama

'Nou, zo ontzettend veel bewegen als jullie kindje doet zien we niet veel tijdens de 36 weken echo hoor!' Ik hoor het de verloskundige nog zo tegen ons zeggen tijdens dit bezoek. Alles was weer goed. Met mijzelf maar ook met ons kindje-in-wording. Met name de hartslag was heel sterk. Tijdens de echo stak ons meisje (dat wisten we toen al) haar tongetje zelfs uit; heel grappig! Althans, dat vonden we toen...